FATMA SERAP EKMEKCİ (Kastamonu) - Teşekkür ederim Başkanım.

Teşekkür ediyoruz öncelikle kıymetli sunumlarınız için.

Ben şöyle bir konuyu açmak istiyorum aslında. Şimdi, bu, suça sürüklenen çocuk meselesinde son zamanlarda aslında kaygı verici bir tablo daha var bence, o da pişmanlık duymayan, yaptığı işten âdeta gurur duyan suça sürüklenen çocuklar var ve bunları görüyoruz, çok da üzülüyoruz tabii bu durum için ama şimdi, bu, pişmanlık duymayan bu çocuklar için topluma yeniden kazandırılması amacıyla sizin düşünceleriniz nelerdir, neler yapılabilir? Çünkü onların ayrı bir desteğe ihtiyacı olduğunu düşünüyorum. Çünkü âdeta bu çocuklar, bakıyoruz, işledikleri fiillerden pişmanlık duymadıkları gibi, bunu bir güç gösterisi, bunu bir kimlik gösterisi gibi taşıyan çocuklar var, hatta bunu kendileri için bir statü gibi düşünüyor, hatta buna bazen destek veren aileler de var. Yani cezaevine girdikten sonra çocuğunu âdeta kahraman gibi karşılayan, dışarı çıktığı zaman da kendine artık farklı bir konum edinmiş çocuklar da var.

Aslında az önce Başkanımın söylediğine de biraz uyumlu. Yani bu çocukları pişmanlık duyup yaptığı fiilden, işlediği suçtan dolayı gerçekten içeride mağduriyet yaşayan, bunun üzüntüsünü ve vicdan azabını çeken çocuklarla aynı yerde tutmak ne kadar doğru? Onları da bozan etkenlerden bir tanesi de bunlar mı acaba? Onlar için yapılabilecek şeyler -gerçekten çok merak ediyorum- ne olabilir onları da kazanmak adına?

Teşekkür ediyorum, sağ olun.