TAHSİN OCAKLI (Rize) - Sayın Başkanım, 3'üncü yılında 6 Şubat bu ülkenin hafızasına bir acı ve utanç günü olarak maalesef yerleşti. 53 bin insanımız soğukta, karanlıkta yardım beklerken hayata gözlerini yumdu. Bu, sadece bir deprem değil aslında ihmalin, sorumsuzluğun ve yılların yanlış politikalarının yarattığı bir felaketti. Enkaz altında kalan çocuklar yardım çığlığı atarken saatlerce, günlerce seslerini duyan olmadı. O binalar yıkıldı çünkü denetlenmemişti; insanlar öldü çünkü imar aflarıyla ölüm meşrulaştırıldı ve buna "kader" demek gerçeği inkâr etmektir. Aradan bu kadar zaman geçti ama acı dinmedi; depremzedeler hâlâ konteynerlerde, hâlâ belirsizlik içinde yaşıyorlar; adalet bekleyen ailelerin feryadı bu Meclisin duvarlarına çarpıyor ve geri dönüyor. Bu kürsüden bir kez daha söylüyoruz: Bu ölümler kader değil cinayettir, sorumlular yargılanmadan yaralar sarılmış sayılmaz.